Wąż i żaba / Snake and Frog

Spod szarego kamienia wypełzł wąż.

Kamień leżał tam od niepamiętnych czasów i był schronieniem dla niezliczonych pokoleń węży.

Ten mieszkał pod kamieniem od niedawna. Jeszcze nie oswoił się z miejscem, jeszcze nie poznał wszystkiego.

Wypełzłszy, rozprostował sploty swojego wężowego cielska i chłonął ciepło padających na nie promieni słońca.

Węże, choć piękne są zimnokrwiste i słońca potrzebują bardziej niż pożywienia.

Po kilku chwilach krew zaczęła żywiej przepływać przez jego długie ciało i w końcu dotarła do głowy i oczu.

Gdy je otwarł, wąż dostrzegł wpatrującą się w niego żabę. Wąż natychmiast poczuł kłujący w żołądku głód.

Mała była jeszcze i zielona. Swoim złotym spojrzeniem przypatrywała się lśniącej skórze węża.

- jaki on piękny!

Nie wiedziała biedaczka, że fascynacja i zauroczenie nie potrwają zbyt długo i z wielbicielki stanie się przekąską obiektu swojego uwielbienia.

Wąż umie hipnotyzować. Wystarczy, że długo patrzy na kogoś i już ten ktoś traci wolę, poddaje się jego wzrokowi i w końcu umiera przeszyty na wskroś sztyletami kłów.

Ale ta żaba była zbyt młoda i naiwna aby wiedzieć czym jest hipnoza. Nawet nie znała tak wyszukanego słowa.  

Uśmiechnęła się do węża.

Ten uśmiech wywołał w nim nieoczekiwaną reakcję. Poczuł coś. Coś innego niż głód, coś innego niż żądzę zaspokojenia instynktu zabijania. Poczuł, że dzieje się z nim coś dziwnego…

Wąż zakochał się w żabie!

Miłość, która tłumi instynkty i zmienia charakter nie potrafi jednego – zastąpić tego co do życia niezbędne. Każde zwierzę musi oddychać, spać, pić i jeść. Wąż, którego natura nie jest wegetariańska, z porządku rzeczy nie daje mu szansy na zastąpienie mięsa szpinakiem, choć i ten jest zielony.

Nie chciał już jeść żaby, chciał ją chronić i podziwiać. Jednakże ssanie w żołądku wzmagało się nieustannie.

Otumaniony mieszaniną miłości i głodu wąż, rzucił się na swój własny ogon i zaczął go pożerać.

Najpierw szybko, później coraz wolniej i wolniej.

Żaba przypatrywała się swoimi złotymi oczami przemianie węża w obwarzanek. Piękny, kolorowy…

Po chwili zastygł nieruchomo, bez oddechu, bez czucia lecz nadal cudowny w barwie i kształcie.

Wezmę go sobie -pomyślała żaba.

Może zamienię się w księżniczkę?